اگر بخواهیم سینمای امروز ایران را بررسی کنیم و علل درجازدن آن را در سالهای اخیر بیابیم اگر چه هنوز کارگردانان قهاری همچون کیارستمی و مجید مجیدی  و جعفر پناهی و… کارهای پراکنده در خوری را ارائه می دهند نیاز به موشکافی و کارشناسی وسیعی است که از این گفتار خارج است . نبود امکانات ، عقب ماندگی در دنیای رایانه ، نبود بالندگی در ادبیات و فقدان فیلمنامه های موفق ، برخی سانسورها و برخی خودسانسوری ها و رفتن به سوی کلیشه ها و گاه حتی اقتباسهای بسیار ضعیف از فیلنامه های ضعیف غیر وطنی و… همه و همه از مهمترین علل قابل بحث می باشند . استقبال بسیار اندک مردم ایران از سینما و از سوی دیگر کپی رایتهای موجود هم بلای عظیمی است که گریبان گیر تهیه کننده های فیلم هاست و آنان را تا مرز ورشکستگی کشانده تا جایی که بسیاری از هزینه ها بدون بازگشت است . در میان علل ورشکستگی تهیه کنندگان و به دنبال آن سینمای ایران یک علت عمده که این حقیر فی الواقع به آن پی برده و در این جا عرض می کنم سنت ازدواج است . چه بسیار جوانهای عهزیزی که دیده شده اند در 3 سانس مختلف اکران یک فیلم هر بار دست در دست معشوقی ( البته فکرها به جای بد نرود که هر فکری که کج رود از بی تربیتی خواننده حکایت دارد و لاغیر ) به تماشای چند باره یک فیلم می روند که همین فرد بعد از ازدواج گذارش به سینما نمی افتد یا یک بار در سال در صورتی که قبل از ازدواج روزی 2-3 و… و این بود برخی مشکلات در سینمای ایران . فعلا بدرود ….